Met heel veel pijn vernemen wij weer dat er vanuit het ministerie van Volksgezondheid geen maatregelen worden genomen om de zieke mens van dienst te zijn. Wanneer de werkers in de zorgsector in de steek worden gelaten, wordt de zieke mens in de steek gelaten.
Enkele dagen terug hadden wij het over de aankoop van medicijnen uit India. Daarop komen we straks terug. In Suriname is het bekend dat de werkers in de zorgsector niet goed worden gewaardeerd. De mensen, vooral de verplegenden, hebben een heel moeilijk bestaan. De mensen buiten en die voor hun zorg steevast naar buiten gaan, die hebben geen notie van hoe hard er door onze verplegenden en de medici in de ziekenhuizen wordt gewerkt. Degenen die er een paar dagen of voor langere tijd moeten liggen, die zien samen met degenen die hen bezoeken, met lede ogen hoe het algehele personeel letterlijk zelfs rent om alle zieken van dienst te zijn. Uit hun tempo en hun diensten geleverd aan de zieke mens valt nooit te merken dat ze slecht worden betaald en niet worden gewaardeerd.
Er zijn grote stakingen en protesten geweest van de verplegenden in Suriname. Het is de laatste keer er heel heftig aan toegegaan waarbij men fysiek is geworden met buitenlandse adviseurs van de ministers. Dit alles heeft te maken met de frustratie die er heerst onder de verplegenden in Suriname. De verplegenden in de ziekenhuizen werken vele malen harder dan de werkers in wit uniform die op de RGD-poli’s van de artsen werkzaam zijn. In principe moet een deel van dit personeel gedirigeerd worden naar de ziekenhuizen om het harde werk te helpen verlichten.
Het is een zeer kwalijke zaak dat de zorgsector moet vechten en bedelen voor de SRD 4.200 aan koopkrachtversterking die in december verstrekt is aan ambtenaren. Het is een schande dat de verplegenden deze betaling nog niet hebben ontvangen. Een regering die prioriteiten stelt zou, bij een tekort aan middelen, deze tegemoetkoming eerst aan de werkenden in de zorgsector betalen en daarna een lager bedrag over een langere periode aan de bureauambtenaren.
Het is duidelijk dat er vanuit VGZ geen prioriteit wordt gegeven aan de zieke mens. Eigenlijk is het een schande dat het zorgpersoneel een tweederangs behandeling krijgt. De productiviteit bij de bureauambtenaren is heel laag vergeleken met het zorgpersoneel. Hetzelfde geldt voor de mentale en fysieke druk die dit werk met zich meebrengt. Uit de verklaring van de minister van VGZ is duidelijk te merken dat hij, maar ook zijn personeel op het ministerie, weinig aandacht heeft voor de zorgsector. Bijna lijkt het op een soort powerplay om de werkers in de zorgsector te pesten. Dat is een heel kwalijke zaak. Het is een hele tijd gaande en er worden geen maatregelen getroffen binnen de regering. Terecht zegt bondsvoorzitter Pool dat uiteindelijk ook de zieke mens eronder lijdt.
Een andere zaak is dat waarschijnlijk mensen in Suriname doodgaan, omdat het ministerie van VGZ, althans de entiteiten die ze in leven heeft geroepen of die onder haar vallen om medicijnen en medische verbruiksartikelen in te voeren, nalaten om cruciale levensreddende middelen voorhanden te hebben. Constant zijn er tekorten aan middelen, en dan gaat het niet alleen om calpol of hoestdrank.
![](https://www.dbsuriname.com/wp-content/uploads/2024/01/Red-06012024-2.jpg)
Het is bij de algemene artsen ook bekend dat levensreddende middelen voor hartpatiënten thans ontbreken in AZP. Patiënten en hun familie houden hun mond dicht, omdat ze vrezen voor rancune. Op dit moment worden patiënten in het AZP waar er een vermoeden is van een aderverkalking en die een hartaanval hebben gehad, met medicijnen naar huis gestuurd. Ze worden niet gedotterd of geopereerd, omdat er geen materiaal is om te dotteren. Erger nog, er wordt niet eens onderzocht hoe ingrijpend de verstoppingen in het hart zijn. Men doet deze onderzoeken bij het AZP niet om zodoende niet te weten of een ingrijpen noodzakelijk is of niet, omdat er geen middelen zijn om bijvoorbeeld een dotter-ingreep te doen. Althans, er is zo weinig materiaal dat die bewaard worden voor mensen die in het AZP kunnen overlijden, omdat hun aanval niet van lichte aard is.
Verder blijkt dat er cardiologen met vakantie zijn, zonder dat er voor hen vervangers zijn aangewezen. Aan patiënten wordt dan gesteld, dat ze 4 weken na hun hartaanval moeten wachten tot ze voor hun 1ste consult op bezoek kunnen gaan bij hun van het buitenland cardioloog. Als deze patiënten in de tussentijd thuis weer een aanval krijgen en thuis of onderweg in een file naar het ziekenhuis overlijden, dan hebben ze pech, omdat ze dom waren om te verkiezen om in Suriname te wonen.
Vernomen wordt dat begeleiders van patiënten de instructie krijgen om bij een herhaling van een aanval de patiënt snel naar de EHBO te brengen. Maar dat is ten enenmale onmogelijk op sommige uren in Suriname, omdat de wegen dan verstopt zijn. De instructie is om de patiënten niet naar de lokale EHBO-posten te brengen, maar naar de hoofdpost bij het ziekenhuis. Met deze ontwikkeling kan maar 1 ding worden geconcludeerd: minister Ramadhin levert een grove wanprestatie op VGZ, ondanks dat hij zelf een volwaardig arts is.
VGZ speelt met de levens van patiënten, omdat zij geen respect heeft voor de levens van Surinamers. Tegen de minister moeten maatregelen worden getroffen, omdat hij door zijn inkoopbeleid o.a. ook hartpatiënten die aan een hartaanval dood kunnen gaan, niet serieus neemt. Terwijl de president belooft medicijnen en verbruiksartikelen te gaan halen, lopen mensen kans dood te gaan.
De cijfers worden niet bekendgemaakt, maar er schijnt in Suriname een verhoogde toename te zijn van hartpatiënten, ook relatief jonge mensen. Voor deze ontwikkeling moeten er ook maatregelen worden getroffen. Patiënten betalen hun premie op tijd en die schijnt op een goed niveau te zijn, omdat er daarover geen klachten zijn.
We roepen VGZ op om niet te spelen met de levens van patiënten en op tijd medicijnen en verbruiksartikelen in te kopen. Aangezien de minister die de hele tijd niet heeft kunnen organiseren, moet een reshuffeling worden overwogen.